چرا صبور نباشم که جور یار کشم

این روزها سخن خانم شادی صدر واکنشهایی را در میان جامعه مردان ایرانی برانگیخته است. خانم صدر در سخنان خود، مردان ایرانی را همانند امام جمعه سبک عقل، کاظم صدیقی، دانسته اند و از مردان خواسته اند تا خودشان را اصلاح کنند و اول از همه از خود شروع کنند. به عنوان یک مرد، من نیز به این سخن ایشان انتقاد دارم و معتقدم نباید همه مردان را در یک ردیف نشاند. همانطور که در میان زنان، خلقیات، روحیات و رفتارهای مختلف دیده می شود و این امر در تمامی جوامع وجود دارد، در مورد مردان نیز همین ویژگیها وجود دارد.
آنچه مرا به نوشتن این مطلب واداشت نه انگیزه عقده گشایی و دفاع «جانانه» از مردان، بلکه بیان نکته ای مهمتر است که اکنون جنبش مردم ایران به آن نیازمند است. در عین اینکه از خانم صدر خواهشمندم در سخن بعدی خود به گونه ای این شائبه موضعگیری عاری از بی طرفی و سوگیری را اصلاح کنند، از مردان ایرانی، فعالان سیاسی و وبلاگ نویسانی که به این سخن واکنش نشان داده اند و حتی بر روی فیس بوک کمپین مانندی در دفاع از حقوق مردان و البته زنان و به اصطلاح برابری طلبی به راه انداخته اند، گوشزد می کنم که اکنون جنبش به وحدت نیاز دارد. بیم آن می رود که اینگونه اختلافات باعث شکاف در میان صفوف جنبش شود. اکنون رژیم کودتا مایل است بین قومیتها، زنان و مردان، تهرانی ها و شهرستانی ها و هر گونه دسته بندی ممکن فاصله و شکاف بیاندازد و خود از آن بهره ببرد. بنابراین بیایید سخنان احیانا تلخی که در گیر و دار مبارزه بر زبان همرزمانمان جاری می شود تحمل کنیم. به قول سعدی شیرین سخن:
چو می توان به صبوری کشید جور عدو
چرا صبور نباشم که جور یار کشم